Het laurierbos: Madeira’s bos op de UNESCO-Werelderfgoedlijst

Miljoenen jaren geleden bedekten laurierbossen een groot deel van Zuid-Europa en Noord-Afrika. IJstijden en klimaatveranderingen vaagden ze bijna overal weg, maar op een paar Atlantische eilanden overleefden ze. Madeira heeft het grootste overgebleven gebied van dit oeroude bos, de laurisilva, vooral aan de steile, mistige noordkant van het eiland.

Waarom het bijzonder is

Het laurierbos is een overblijfsel van de subtropische bossen uit het Tertiair. Het gedijt in de vochtige lucht van het noorden, waar de passaatwind voortdurend vocht aanvoert, en speelt een cruciale rol in de watervoorziening van het eiland: de bomen vangen vocht uit de wolken, dat de bronnen en levada’s voedt. Vanwege zijn ouderdom, omvang en de vele soorten die nergens anders voorkomen, zette UNESCO het in 1999 op de Werelderfgoedlijst.

Wat hier groeit

Laurierbomen van verschillende soorten, waaronder de til, de vinhático en de barbusano, sommige enorm en eeuwenoud
Boomheide die vele meters hoog wordt
Varens, mossen en korstmossen die elk oppervlak bedekken
Endemische bloemen zoals de Madeira-orchidee en de trots van Madeira

Vogels

Let op de laurierduif van Madeira (pombo-trocaz), die alleen hier leeft, het piepkleine Madeiravuurgoudhaantje en de vinken die op de reling bij Balcões komen.

De mooiste wandelingen door het bos

Caldeirão Verde (PR9) vanaf Queimadas
Levada dos Balcões (PR11) vanaf Ribeiro Frio
Levada do Furado (PR10), van Ribeiro Frio naar Portela
Levada do Rei (PR18), boven São Jorge. Zie makkelijke wandelingen
Fanal, met zijn eeuwenoude bomen in de mist

Het beschermen

Blijf op gemarkeerde paden en pluk geen planten.
Maak nooit vuur; bosbranden in de zomer zijn de grootste bedreiging voor het bos.
Respecteer afsluitingen en reserveringen, die erosie helpen beperken. Zie routekosten.