Krótka historia Madery
Historia Madery w skrócie: portugalskie odkrycie w XV wieku, cukrowy boom, handel winem z Wielką Brytanią, pierwsi turyści, autonomia i współczesna wyspa.
Madera była niezamieszkana, dopóki sześćset lat temu nie przybyli Portugalczycy. Od tego czasu była kolonią cukrową, winnym imperium, zimowym kurortem europejskich koronowanych głów, a od 1976 roku jest autonomicznym regionem Portugalii.
Odkrycie: XV wiek
Portugalscy żeglarze działający na zlecenie Henryka Żeglarza, pod wodzą João Gonçalvesa Zarco i Tristão Vaza Teixeiry, dotarli do Porto Santo w 1418 roku, a do Madery około 1420 roku. Zastali wyspę porośniętą lasem i nazwali ją Madeira, czyli „drewno”. Osadnicy karczowali ziemię, częściowo ogniem, a wyspę podzielono na kapitanie z siedzibami w Machico i Funchal. Żeby doprowadzić wodę z wilgotnej północy i gór na suche południe, zaczęli kopać pierwsze lewady.
Cukrowy boom: XV i XVI wiek
Trzcina cukrowa uczyniła Maderę bogatą. Przez pewien czas wyspa należała do czołowych producentów cukru na świecie, a kupcy z Funchal za zyski kupowali flamandzkie obrazy i kosztowne wyposażenie kościołów, z którego wiele można dziś oglądać w Muzeum Sztuki Sakralnej. Handel opierał się na zniewolonych ludziach z Afryki oraz na portugalskich robotnikach. Gdy pojawił się tańszy cukier z Brazylii i Karaibów, Madera zwróciła się ku winu.
Wino i Brytyjczycy: XVII–XIX wiek
Statki płynące przez Atlantyk zawijały do Funchal po wino, a kupcy odkryli, że upał długiej podróży poprawia jego smak. Wino maderskie stało się modne w Wielkiej Brytanii i Ameryce; podobno wznoszono nim toast przy podpisaniu amerykańskiej Deklaracji Niepodległości. Brytyjskie rodziny kupieckie osiadły w Funchal i zbudowały piwnice winne oraz okazałe wiejskie rezydencje, quintas, z których wiele przetrwało. Zobacz wino maderskie.
Pierwsi turyści: XIX wiek
Łagodny klimat przyciągał chorych i zamożnych gości z północnej Europy, zwłaszcza zimą. Cesarzowa Elżbieta Austriacka, „Sissi”, spędziła tu zimę, a hotele takie jak Reid’s otwarto pod koniec XIX wieku. Haft maderski stał się gałęzią eksportu. W 1921 roku ostatni cesarz Austrii, Karol I, został zesłany na Maderę; zmarł w 1922 roku i jest pochowany w kościele na Monte.
Autonomia i współczesna wyspa: od XX wieku do dziś
Po portugalskiej rewolucji 1974 roku Madera w 1976 roku stała się regionem autonomicznym z własnym parlamentem i rządem. Inwestycje, także z funduszy europejskich, zbudowały drogi ekspresowe, tunele i wydłużony pas startowy, które odmieniły życie na wyspie. Las wawrzynowy trafił na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1999 roku. Dziś główną gałęzią gospodarki jest turystyka, obok wina, bananów i usług.